KATYŃ

70katyn

Jeśli zapomnę o Nich, Ty, Boże na niebie zapomnij o mnie”
Adam Mickiewicz

katyn

23/24 sierpnia 1939 – Moskwa, podpisanie paktu Ribbentrop-Mołotow o nieagresji pomiędzy Niemcami a Rosją. Dodatkowo podpisanie tajnego protokołu o unicestwieniu Polski (planowany IV Rozbiór Polski).

1 września 1939 – napaść Niemców na Polskę, wybuch II Wojny Światowej.

17 września 1939 – napad Rosji na Polskę.

28 września 1939 – Moskwa, podpisanie kolejnego tajnego protokołu o zmianie granic podziału Polski pomiędzy Niemcami a Rosją (IV Rozbiór Polski stał się faktem). Dodatkowo podpisanie tajnego protokołu o solidarnym tępieniu prób niepodległościowych na terenie obu okupacji: rosyjskiej i niemieckiej.

listopad 1939 – marzec 1940 – Zakopane, liczne narady NKWD i Gestapo mające ustalić metody fizycznego zniszczenia sił przywódczych narodu polskiego.

5 marca 1940 – Moskwa, władze Rosji sowieckiej na czele ze Stalinem podpisują decyzję o masowej fizycznej likwidacji polskich jeńców wojennych ze wszystkich obozów na terenie ZSRR.

marzec – maj 1040 – Katyń, przerażające, bestialskie ludobójstwo dokonane przez Rosjan na polskich jeńcach wojennych z obozu w Kozielsku. Również, w tym samym czasie, w innych miejscach, mordowano polskich jeńców wojennych z obozów: Ostaszków, Starobielsk i innych.

styczeń lub luty 1943 – wilki rozkopują groby śmierci polskich oficerów w lesie katyńskim.

marzec – kwiecień 1943 – otwarcie przez Niemców masowych grobów śmierci w Katyniu.

*   *   *

13 kwietnia 1990 r. – Prezydent ZSRR Michaił Gorbaczow publicznie wyznał winę swojego narodu za dokonanie masakry w lesie Katyńskim. Przyznał, że odpowiedzialność za wymordowanie polskich oficerów i podoficerów ponosi strona rosyjska.

Tymczasem…!

(…) 11 lipca 2005 r. na konferencji prasowej Główna Prokuratura Wojskowa oficjalnie ogłosiła zamknięcie rosyjskiego śledztwa w sprawie zbrodni katyńskiej. Śledztwo zostało umorzone, ponieważ nie znaleziono żadnych nowych podstaw prawnych do zmiany kwalifikacji prawnej zaistniałego czynu, czego domagała się strona polska.

Tym samym Rosja definitywnie zamknęła „sprawę karną nr 159” ze względu na nie stwierdzenie przestępstwa. Jak jasno wyraził się prokurator: „ludobójstwo na narodzie polskim nie miało miejsca, ani na poziomie podstawowym, ani w sensie prawnym”.

Umorzono też sprawę karną przeciwko winnym zbrodni, ze względu na ich śmierć. Uzasadnienie zakończenia śledztwa zostało całkowicie utajnione i do dziś jest niedostępne dla strony polskiej.

Władimir Abarinow – Oprawcy z Katynia
Wydawnictwo Znak
Kraków 2007

70KULISY BESTIALSKIEGO MORDU – LUDOBÓJSTWA DOKONANEGO PRZEZ ROSJAN NA POLSKICH JEŃCACH WOJENNYCH W KATYNIU I W WIELU INNYCH MIEJSCACH ZAGŁADY NA NIELUDZKIEJ ZIEMI

Po 1 i 17 września 1939 r. w planach niemieckich oraz rosyjskich była całkowita zagłada wziętych do niewoli oficerów Wojska Polskiego II RP. Między listopadem 1939 r., a marcem 1940 r. odbywały się w Zakopanem liczne narady NKWD (Ludowego Komisariatu Spraw Wewnętrznych Rosji Sowieckiej) i Gestapo (Tajnej Policji Państwowej Niemiec hitlerowskich, w latach 1933-1945). Tematem tych narad było ustalanie metod zniszczenia sił przywódczych narodu polskiego.

Ze strony Niemiec ustalenia były następujące:

Jeńcy wojenni – oficerowie – mieli zostać przez Wehrmacht (niemieckie siły zbrojne, w latach 1935-1945) przekazani Gestapo i pozbawieni statutu jeńców, przewiezieni do obozów koncentracyjnych i wymordowani.

Heinrich Himmler, szef SS (Die Schutzstaffeln) i policji Rzeszy Niemieckiej, zwracał się o to dwukrotnie do Adolfa Hitlera. Po raz pierwszy jeńców uratowała zdecydowana postawa dowódcy Wehrmachtu marszałka Wilhelma Keitla, który odmówił przekazania jeńców dla Gestapo.

Po raz drugi, we wrześniu 1944 r. H. Himmler już jako dowódca Armi Zapasowej, której podlegał Urząd ds. jeńców. Rozkazu tego nie zdążono wykonać, dzięki czemu jeńcy przeżyli wojnę.

Ze strony Rosji ustalenia wyglądały następująco:

Jeńcy wojenni – oficerowie – wyselekcjonowani z około 250 tys. jeńców mieli zostać przekazani przez Armię Czerwoną w ręce NKWD, zgromadzeni w specjalnych obozach i wymordowani. Jeszcze we wrześniu 1939 r. Ławrientij Beria (szef NKWD – komisarz bezpieczeństwa państwowego Rosji I rangi) wydał rozkaz o utworzeniu ośmiu obozów na 10 tys. jeńców każdy.

Na początku 1940 r. NKWD przyjęło jeńców, a na podstawie rozkazu z dnia 5 marca 1940 r. podpisanego przez Stalina, Mołotowa, Mikojana, Kaganowicza, Woroszyłowa, Kalinina na wniosek Ł. Berii wymordowano strzałem w tył głowy blisko 25 tys. oficerów. Za tę akcję wynagrodzono 81 funkcjonariuszy NKWD kwotą po 800 rubli każdy. Kierownikami masowych egzekucji w Katyniu byli czterej członkowie komisariatu GPU (…) z Mińska, a wśród nich Lew Rybak, Chaim Finberg i Abraham Borissowicz.

Tragiczne, przerażające sceny musiały się dziać w toku owych rozstrzeliwań. Udowadniają to związane z tyłu ręce wielu ofiar, jak również potwierdzone oświadczeniami świadków wypowiedzi samych komisarzy GPU, że młodzi polscy chorążowie w chwili prowadzenia ich do lasu na miejsce mordu błagali o darowanie im życia. Na wielu zwłokach stwierdzono charakterystyczne, czworokątne ślady pchnięć bagnetów sowieckich, rozdawane widocznie w drodze na miejsce kaźni.

Wszystkie, bez wyjątku, ofiary zgładzone zostały strzałem w kark z tyłu. W niektórych wypadkach postąpiono z wyrafinowanm okrucieństwem. Jedna z ofiar np. miała usta zakneblowane za życia garścią wiórów i żołnierską czapką, a poły munduru związane rękawami nad głową. Inne ofiary np. oprócz spętanych z tyłu rąk miały na głowie zawiązane worki, zawiązane pod szyją i połączone ze skrępowanymi rękoma.

W samym tylko Katyniu wśród wielu tysięcy pomordowanych oficerów znajdują się zwłoki trzydziestu dwóch duchownych, głównie kapelanów wojskowych, aż siedmiu różnych wyznań.

list2

Mściwój Jerzy Jeżewski


herb-jpiiSługa Boży Jan Paweł II prosił fundację FON o zamawianie Wieczystych Mszy Świętych za POLEGŁYCH, ZAGINIONYCH, ZESŁANYCH, a przede wszystkim za POMORDOWANYCH, którzy swe życie oddali za Polskę.